عطر گل هایت را سر کشیدم

 انگار ناب ترین چهره را در آینه دیدم

پیله ات تنیده شد

برو که نوبت تو شد

پشت این دیوار اتاقی ست از غم

شعله هایش از نور

پروانه شدن هم از تو

زندگی گردش چرخ آبی این ماهی هاست

رهگذر تکه ای از اصلش را می دواند در آب

خنک یک قطره شعله را خاموش ساخت

باز بالهایت را بستی

نگاه کن به آینه این هم شکسته است

برو که نوبت تو است ..

زندگی راسربکش

بیدار..

بیدار..

فاصله ها هم بغض می کنند

این همه سال بی خبر

 دربدری تا کی ؟

آینه ها و سایه های شکستنی می نگارند

.غربت سخت است.

دست من نیست

آفتاب می تابد

اما تلخی من امان نمی دهد

می دانم

خودم فاصله می شوم

معجزه کن با عشقت

ساز تو بیدار است

تنها شعر تو می تواند بدمد

…روزگار می گذرد

بگو می شود بفهمم امروز چقدر می خندی !

بگو که به من می خندی

بگو که از من می خندی

با من بخند

تا پنهان شوم

تا خندان شوم

تا بروم

تا بروم تا آن سوی بی کسی هایت

تا بشمارم همه ی دلواپسی هایت

 از یک بغض من کمی پنهان می شوی

با دستان من تو سرگردان می شوی

گم می کنی تمام خنده هایت را

می روی تا بنشانی تمام گریه هایت را

بغضت را در گلو نمی شکنی

سخت می شوی

سرد می شوی

می روی

می روی

می روی

بی صدا می شوی

بر نمی گردی

پشیمان می شوی

دیر می شود

دیر

دیر

دیر

.

شب مثل چشم تو تاریک شده است

آخر سکوتم تصویرت را در بر می گیرم و می گریم

زیبایی دانه های انار را همسان گونه های سرخت می نمایم

من تحمل می کنم تردیدم را به تو

من سپید را می کشم روی سیاهی هایت

دست تقدیر بود که غم بازی تو آخر مرا زخمی کرد

شمع تو

 ماه من

روز هایم با تو سیاه بود 

من دیوانه نمی دانستم!

آرام رها می شوم

رها  از  فکرت  .

آتش می گیرند

چشمان بی رنگ من از خواب خاک

فریاد تیره ام به انتها می رسد

از تو تازه می شوم

ترس را گم می کنم

سایه ها دیگر نیستند

آرام می شوم.

امشب آسوده می خوابم!

بیا این روان من دست تو

امروز و فردای من مال تو

بی امید که زندگی نمی شود

بی امید که زندگی نمی شود

بیا که گوشم به حرفهای توست

بیا تا دلتنگی سختم نکرده

بیا که فردا

 تکه سنگی می مانم

تکه سنگی می مانم

چه نوشته ای برای من ؟؟

البت که باکم نیست!

می دانم.!

همیشه می بینمت وقتی به آرامی لبخند می زنی

اما!

دانه ی اشکت را باراندی روی صورت خسته ام!

می دوانم نگاهم را به سویت

باز نمی یابمت!

می ایستم.

اندکی خیره می شوم..

دست هایم گره می خورند.

می خواهم بدوم تا آخر این دنیا !

می خواهم پنهان شوم !!

زیر سایه ات.

شاید یه امضا  کاریه که میشه کرد...

فراخوان خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده مراسم 16 آذر سال 86

 به احترام  فرزندان آزادی خواه و عدالت طلب ایران که تعدادی از آن ها وبلاگ نویس نیز هستند، ما جمعی از وبلاگ نویس ها تصمیم گرفته ایم که نام وبلاگهای خود را در این روز به "۱۰ بهمن ٬ روز حمایت وبلاگ نویس هاي ايراني از آزادی دانشجویان دربند" تغییر دهیم.

به اميد آزادي تمامي یارانمان

اطلاعات بیشتر در وبلاگ10 بهمن روز همبستگی با رفیقان آزادیخواه و برابری طلب

قدم می زنم

قدم می زنی    

یک عده می دوند.

خروشان می رود

این رود تازان می رود

صدای شاخ و برگ درختان تا سحر لالایی می خواند

من اندکی می نویسم

نان سحرم را می جوم

ذکر می گویم

سجده می کنم

نیت می کنم

می خوابم

یک کهنه آرزو را مصرانه طلب می کنم..